Nieuws uit Oase week 38

“Ikama”, Maya’s roze droom… Oase mag vaak een veilig huis voor vluchtelingen zijn. Ik stel u Maya voor. Ze is samen met haar ouders, een zus en een broer en ze heeft een droom. Ze wachten al heel lang in een steeds kleiner wordende kamer in het AZC. Leek het in het begin wel te doen, nu zeven jaar later komen de muren echt op hen af.

Dit bericht is geplaatst op 23-09-2022

Maya is een ‘onderwegkind’; haar moeder werd in het veel te volle bootje ergens op de Middellandse Zee zeeziek, dacht ze. Maar de misselijkheid was de eerste aankondiging van Maya…

Overhaast waren ze gevlucht voor de terreur van ISIS uit Irak; vader, moeder, zoon (9) en dochter (4). Ze hadden vrijwel niets mee kunnen nemen uit die verschrikkelijke oorlog. Hun documenten waren kwijtgeraakt, waardoor alles nog veel langer duurt als je asiel in Nederland aanvraagt. Uiteindelijk komen ze in Amersfoort terecht, waar ze nu al jaren wachten, maar ook hun wereld kleiner zien worden. Perspectief is er nog niet echt. Behalve dit: zij geloven vast dat de Heer bij hen is, zijn Naam is hun sterke toren. Hij zorgt dagelijks voor levensonderhoud. Ze mogen bijna niks, elke dag is wat dat betreft een verloren levensdag. Tenminste; als je kijkt met ogen van de wereld. In de ogen van onze God is elke dag er een met Hem. Dat licht een zware dag op. Maar toch… de ouders zijn in de kracht van hun leven, Maya’s vader heeft geen werk, maar hij dient als oudste in Oase met veel passie en hij evangeliseert onder moslims. Om er enigen onder hen te redden, zoals hijzelf werd gered. Maya’s moeder heeft haar kappersvak sinds dit voorjaar weer kunnen oppakken bij een landgenoot. Voor de ontwikkeling van de kinderen is het lange wachten een ramp, al slaan ze zich er moedig door heen. Soms wordt het ze te veel. En we zuchten met hen mee: hoe lang nog, Heer?

Nog altijd is het wachten op een interview/gesprek op de laatste asielaanvraag. Niet gedocumenteerde asielzoekers zijn niet te benijden. Zeker niet als hun verhaal – van moslim Christen geworden – eerst niet geloofd wordt. En dan is er ook nog een personeelstekort bij het IND en zit de hele asielopvang verstopt, dankzij de door gebrekkig beleid veroorzaakte huizencrisis. Wachten duurt lang, zeker als je een kind bent. En het eind is nog in zicht.

Maya’s droom is een eigen kamer, helemaal roze. Ze is in april 6 jaar geworden en wacht dus al haar hele leventje …. De laatste tijd hoort ze thuis vaak het Arabische woord Ikama, verblijfsvergunning. En dan vraagt ze haar moeder: wat is Ikama? En wanneer komt dat?

Als Oase zijn we dankbaar dat dit gezin in ons midden is gekomen en we klampen onze goede God aan dat Hij zal voorzien in hun nood. Bidt u mee?

In Christus verbonden, Roel Hagg (met hulp van Qusay)